Een terugblik

Demonstraties en workshops, struinen, jutten en wandelen. 
Hieronder vind je sfeerverslagen van onze belevenissen voor Houtje-Touwtje.


Kerstkamperen

Wij hebben de kerst gevierd in het bos, bij een kampvuur.

Hét recept voor een onvergetelijke Kerstmis

Note: de bereiding van dit recept zal bij uw omgeving
waarschijnlijk rare en eventueel zelfs blikken vol medelijden oproepen. Wij adviseren u dringend het toch te proberen. Voor mogelijke levens-veranderende inzichten in Kerstmis kunnen wij echter niet aansprakelijk gesteld worden.

Vier écht Kerst, dat doen wij ook

HT-team

Benodigdheden

  • Burn-out klachten
  • Kip rollade
  • Meel
  • Schapenvachten
  • Sprankelende koude lucht
  • Een bos (andere natuurgebieden kunnen overigens ook)
  • Liefde
  • Diverse groente naar keuze
  • Geluid van klokken die oproepen voor de ochtendmis
  • Droog hout (zelf gesprokkeld)
  • Aardappelen
  • Bijl

Als uw verwachtingen inmiddels hooggespannen zijn ga ik u nu wellicht teleurstellen. De rest van dit gerecht wordt namelijk bereid met intuïtie. Dat komt er dus op neer dat ik u nu alleen kan laten delen in ons verhaal, maar dat u uw eigen onderbuik zult moeten gaan aanspreken om uw kerstrecept te schrijven voor dit jaar. Ik heb echter nog wel een gouden tip.

Door het jaar heen alvast uitproberen leidt over het algemeen tot een beter eindresultaat en bovendien heel veel plezier in de andere 363 dagen van het jaar!

De laatste weken van 2018 loopt bij ons de spanning hoog op. Verzekeringen moeten nog omgesloten worden, de vermoeidheid van een turbulent jaar begint te wegen en de donkere dagen maken het ingewikkelder om ons eigen innerlijke licht te voelen. 

Tot mijn grote verbazing laten televisiereclames mij een totaal ander beeld zien van Kerst dan het Kerst feest dat altijd als een warm gevoel door mijn hoofd zwerft. Ze vertellen me dat ik een mogelijk nog vergeten fles wijn moet halen, een elektrische tandenborstel cadeau had moeten vragen (al weet ik niet aan wie), ik had een speciaal kerstservies voor dit jaar moeten aanschaffen, een nieuwe outfit moeten kopen en mijn vriendinnen bellen over het heerlijke brownie-recept dat ik had gevonden op de site van een bekend damesblad.

Maar het bleek al te laat om dat wat ik geleerd had van de reclame nog toe te kunnen passen. Bovendien waren alle bovenstaande benodigdheden al geregeld. En eerlijk gezegd, gelukkig maar!!!!

Ons voornemen was om dit jaar met Kerstmis helemaal terug te keren naar onze kern, naar de natuur. Naar gewoon in stilte samen zijn en koesteren van dat wat er is.

We vonden een heerlijke plek aan de rand van een groot natuurgebied waar we een droge plek hadden om te slapen en waar we vuur mochten maken van sprokkelhout. Er waren maar vier dagen leven bij een kampvuur voor nodig om ons weer helemaal op te laden.

Na een korte kerstavond en dus een lange nacht is het mijn beurt om op eerste Kerstdag het vuur aan te maken. Er hangt nog een lichte mist over het land en op het moment dat ik bijna voldoende hout bij de vuurplaats heb liggen hoor ik vanuit de dorpen aan de andere kant van het bos de vroege kerkklokken klinken die oproepen tot een viering. Het is bijna niet te verwoorden hoe ik me voelde toen dat eerste gebeier zich door de nevel heen probeerde te dringen.

Deze dagen vind ik evenwicht tussen stoer zijn, zacht zijn, verstandig zijn, vrouwelijk zijn of toch wat mannelijk. Ik stort me op de verschillende mogelijkheden om aardappels te poffen in vuur, maar hak ook met heel mijn hart het hout, filosofeer als een oude vrouw en ren door het bos als een kind. Dit is hoe ik op mijn best ben. Van alles een beetje. Gewoon mens zijn, Verder niets.

We hebben ons voorgenomen om deze dagen alleen op een kampvuur te koken, iets dat voor ons beiden volledig nieuw is. Gelukkig hebben we veel ingrediënten bij ons, want experimenteren lijkt onvermijdelijk te leiden tot evenveel, misschien zelfs meer leerervaringen dan successen.

Wat we niet eten is de ontplofte gepofte aardappel, de vergeten maiskolf en het niet gare en toch verbrande brood. Maar we eten wel: één gepofte biet, kippenpoten, wok groenten, opgewarmde kant-en-klaar pannenkoeken en (tromgeroffel) een kiprollade. Johan snijdt van vers hout een spies waar ik na enig worstelen en het voornemen om vanaf nu geen vlees meer te eten een rollade aan steek. Vier uur later, als het inmiddels donker is, blijkt de voldoening van de aanhouder die op vuur kookt onvergetelijk te zijn. Dit was echt de beste kiprollade ooit sinds de uitvinding van de grilloven.

De mooiste momenten van deze Kerstmis vinden misschien echter `s avonds plaats. Na een dag vol houthakken, de ketel vullen met water om deze weer op zijn vaste plek boven het vuur te hangen, struinen door het bos om hout te sprokkelen, rollades draaien, meel kneden om brood te laten mislukken en water halen kunnen we een uurtje of twee op onze schapenvachten bij het vuur zitten. We kijken naar sterrenbeelden die we allebei niet kennen, voelen al onze spieren, zijn moe maar voldaan, zien de maan draaien aan de hemel zoals de zon. Hebben een gesprek over hoe water door een boom wordt gepompt terwijl deze helemaal geen hart heeft.

Ook praten we over wat Kerstmis nou voor ons is. Gaat het nu echt om dat speciale servies met bijpassende servetten of is er meer. Het antwoord ligt denk ik voor de meeste mensen voor de hand als ik het zo schrijf, maar waarom doen we het dan niet anders. Waarom gaat er geen reclame over echt samen zijn zonder dat er opeens een supermarktketen met zegeltjes en een extra fles wijn om de hoek komt om je te vertellen dat zijn producten onmisbaar zijn om Kerstmis te vieren. Het antwoord is geld, commercie en er bij horen.

Bij ons vuurtje hoort je er echter altijd bij, Mag je zijn wie je bent. Geloven in alle mogelijke goden, theorieën of in helemaal niets. Wees volgend jaar gewoon welkom.


Sprookjesfestijn Wijchen

De avond van 15 december 2018 gaven wij een demonstratie tijdens het sprookjesfestijn in Wijchen. 

Kinderen staan met grote ogen te kijken naar Johan als hij op de trapdraaibank de laatste hand legt aan een toverstafje, terwijl ze met open mond luisteren naar mijn verhaal over onze zoektocht naar het magische hout dat hij daarvoor gebruikt. 


Het is zaterdag middag rond vijf uur als Johan en ik samen met de vol geladen bakfiets richting het centrum van Wijchen fietsen. De buurman vraagt of we oud hout gaan wegbrengen, maar wat hij niet weet is dat deze stapel onopvallend hout met een half uurtje doorwerken zal veranderen in de Houtje-Touwtje Toverstafjeswerkplaats. Met wat berkenstammetjes zetten we, voor de Wereldwinkel, een stukje stoep af om te voorkomen dat kinderen te dicht bij het vlijmscherpe gereedschap kunnen komen. Op deze avond moet iedereen weer met al zijn vingers naar huis kunnen.
Johan zet snel de middeleeuwse draaibank in elkaar terwijl ik de rest van de bakfiets uitlaad en dan is onze eerste demonstratie een feit. 
Normaal gesproken zie je kinderen aan de mouw van hun moeder trekken omdat ze koud en moe zijn en dus verder willen, maar nu was het voor een keer andersom. 

Toen ik voor de tiende keer mijn verhaal inzette over het twee uur durende proces om een volledig handgemaakte toverstaf te produceren voelde ik weliswaar lichte wanhoop, maar een blik op de toeschouwers die met koude handen en warme mutsen stonden te luisteren gaf me meteen weer zo veel energie dat ik nog wel tien keer zou kunnen vertellen hoe deze magie in z`n werk gaat. Intussen maakt Johan, alias chef toverstokjes, de mooiste toverstaf sinds we aan dit project zijn begonnen. Deze wordt gladder en heeft een mooier patroon dan alle voorgaande. De koude wind kondigt de sneeuw die deze nacht zal vallen al aan, maar de energie die deze fantastische avond ons geeft houdt ons warm. In ieder geval totdat een van de omstanders vraagt of we geen koude vingers hebben. Oef, nu we daar aan denken....

Een paar uur later als we weer op de bank zitten om langzaam op te warmen slaat de moeheid opeens toe, maar dat deze dag wat ons betreft een doorslaand succes was, dat is een feit.

16-12-2018 MBB